Aisen

Zordasın yüreğim ve bunun farkındasın Umutsuzluğun kıyısında boş sandalsın.

Farkına vardım ki, Hiç güzel şiirler yazdırmamışsın Sanki hüzün bulutları içinde kaybolmuşum.

Söylemezsen bilemem içinden geçenleri Tıpkı sustuklarım gibi...

Ey gece, yaşatsan da en zifirisini Aydınlık güne varmadan dönmem. Gülşen’i mi benden uzağa atsan da Ona varmadan vuslata ermem.

Söz uçar, yazdıkların kalır beyaz sayfalarımda Sayfa sayfa okurum andıkça, Yokluğunda sığınırım dizelere Bazen yorgan yaparım üşüyen yüreğim...

  Bendeki senin tefsirini yazmak istedim

Varlığın bir başka, yokluğun bir başka sarsıyor bedenimi Ruhum tenden ayrılmış peşindeyim yâr.