Ölmüştür

Kendi kendini öldürür insan
Gönül kabesini yakar, yıkar
Bilir ki o an bir yürekten göç başlar.
Önce gözler kaçar usul usul
Sonra sözler susar.

Dokunduğum Her Yere Adını Kazıdım

Mercan gözlerinde okuyup, yazardım
Zaman dururdu, yalnız sana dalardım
Ellerinde makamıyla çalınan sazdım
Aşkla nasıl yanılırmış, gör beni beni.

Kerbela Gözlerinden Su Dilendim

Taşınmaz dertlerin son sazıyım
Kanayan yaramda ince sızıyım
Uyku girmez gözüme ahuzardayım
Unutup yaşaması kolay mı sandın?

Başına Bela Olurum

Ve sustu...

İncitmemek için yutkundu, 

Ölüm Öldü Bende

Yetim kaldı omzumdaki gölgem adını astım darağacına

Bir zamanlar göğe sığmazdım şimdi sığındım kendi acıma... 

Çalma Bu Kapıyı

 Bana fazla dalma,

Taşımaz seni bu derya boğulursun.

Mirhani

Âşkım ben, sizler için geldim âlemi duçara
Şehadetim sadece yeri, göğü Yaradana
Işığımla parlarım sevgi dolu gözlerde
Kanarım ayrılık acısına gark olan yüreklerde…