Aisen

En güzel şiirlerimi sana adadım Adını yazmayan kaleme darıldım.

Çağıl çağıl çeşmeydim sana Bir tas suyumdan doldurup içirmedin.

Hayatın her anı insanda bir iz bırakır ben izlerimden vazgeçeyenlerdenim.

Sen gidince değişti bu şehir Zaman öğüttü sevgileri Şarkılar söyledi tükenişleri...

Güneşi sıyırıp geçti gece Matemini tutmamış hiçbir hece.

Duygularım çırılçıplak, savunmasızım. Arındırdım tüm ruhumu sensizlikten İçim sen,  dışım  sen, düşüm sen,

Mercan gözlerinde  okuyup, yazardım Zaman dururdu, yalnız sana dalardım Ellerinde makamıyla çalınan sazdım Aşkla nasıl yanılırmış, gör beni ...

Taşınmaz dertlerin son sazıyım Kanayan yaramda ince sızıyım Uyku girmez gözüme ahuzardayım Unutup yaşaması kolay mı sandın?

Ve sustu... İncitmemek için yutkundu, 

Yetim kaldı omzumdaki gölgem adını astım darağacına Bir zamanlar göğe sığmazdım şimdi sığındım kendi acıma... 

  Bana fazla dalma, Taşımaz seni bu derya boğulursun.

Zordasın yüreğim ve bunun farkındasın Umutsuzluğun kıyısında boş sandalsın.

Farkına vardım ki, Hiç güzel şiirler yazdırmamışsın Sanki hüzün bulutları içinde kaybolmuşum.

Söylemezsen bilemem içinden geçenleri Tıpkı sustuklarım gibi...

Ey gece, yaşatsan da en zifirisini Aydınlık güne varmadan dönmem. Gülşen’i mi benden uzağa atsan da Ona varmadan vuslata ermem.

Söz uçar, yazdıkların kalır beyaz sayfalarımda Sayfa sayfa okurum andıkça, Yokluğunda sığınırım dizelere Bazen yorgan yaparım üşüyen yüreğim...

  Bendeki senin tefsirini yazmak istedim

Varlığın bir başka, yokluğun bir başka sarsıyor bedenimi Ruhum tenden ayrılmış peşindeyim yâr.

Sağanak halini almış, hüzünler, Bir ben miyim bu alemde yaprak döken?

Eğer bir gün gidersen Ölmem. Belki biraz ağlarım Kim bilir belki biraz da dilim küfre değer.