Aisen

Hayatın her anı insanda bir iz bırakır ben izlerimden vazgeçeyenlerdenim.

Sen gidince değişti bu şehir Zaman öğüttü sevgileri Şarkılar söyledi tükenişleri...

Güneşi sıyırıp geçti gece Matemini tutmamış hiçbir hece.

Duygularım çırılçıplak, savunmasızım. Arındırdım tüm ruhumu sensizlikten İçim sen,  dışım  sen, düşüm sen,

Kendi kendini öldürür insan Gönül kabesini yakar, yıkar Bilir ki o an bir yürekten göç başlar. Önce gözler kaçar usul usul Sonra sözler susa...

Mercan gözlerinde  okuyup, yazardım Zaman dururdu, yalnız sana dalardım Ellerinde makamıyla çalınan sazdım Aşkla nasıl yanılırmış, gör beni ...

Taşınmaz dertlerin son sazıyım Kanayan yaramda ince sızıyım Uyku girmez gözüme ahuzardayım Unutup yaşaması kolay mı sandın?

Ve sustu... İncitmemek için yutkundu, 

Zordasın yüreğim ve bunun farkındasın Umutsuzluğun kıyısında boş sandalsın.

Farkına vardım ki, Hiç güzel şiirler yazdırmamışsın Sanki hüzün bulutları içinde kaybolmuşum.

Söylemezsen bilemem içinden geçenleri Tıpkı sustuklarım gibi...

Ey gece, yaşatsan da en zifirisini Aydınlık güne varmadan dönmem. Gülşen’i mi benden uzağa atsan da Ona varmadan vuslata ermem.

Söz uçar, yazdıkların kalır beyaz sayfalarımda Sayfa sayfa okurum andıkça, Yokluğunda sığınırım dizelere Bazen yorgan yaparım üşüyen yüreğim...

  Bendeki senin tefsirini yazmak istedim

Varlığın bir başka, yokluğun bir başka sarsıyor bedenimi Ruhum tenden ayrılmış peşindeyim yâr.

Sağanak halini almış, hüzünler, Bir ben miyim bu alemde yaprak döken?

Eğer bir gün gidersen Ölmem. Belki biraz ağlarım Kim bilir belki biraz da dilim küfre değer.

Sarhoş, derinlerden derinlere iniyorum, Karanlıklar bir hoş ediyor sarhoş ediyor.

Yar bağında goncayım Sarmaşık güllerim var benim. Sinemde yaralarım kabuk tutmaz Derdimin dermanı sende gizlidir.

Sanki yerin hazırdı da bir sen eksiktin, seninle tamamlandım.  Boynu bükük kalmadı düşüncelerim, ruhuma estirdiğin meltemle yıkandım.